باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

...شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

...اي نازنين پسر تو چه مذهب گرفته اي

...کت خون ما حلالتر از شير مادر است

...چون نقش غم ز دور ببيني شراب خواه

...تشخيص کرده ايم و مداوا مقرر است

...از آستان پير مغان سر چرا کشيم

...دولت در آن سرا و گشايش در آن در است

...يک قصه بيش نيست غم عشق وين عجب

...کز هر زبان که مي شنوم نامکرر است

...دي وعده داد وصلم و در سر شراب داشت

...امروز تا چه گويد و بازش چه در سر است

...شيراز و آب رکني و اين باد خوش نسيم

...عيبش مکن که خال رخ هفت کشور است

...فرق است از آب خضر که ظلمات جاي او

چشمان بيگناه تو چون لغزد

بر اين کتاب درهم بي آغاز

عصيان ريشه دار زمان ها را

بيني شکفته دردل هر آواز

زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست

...راه هزار چاره گر از چار سو ببست

...تا عاشقان به بوي نسيمش دهند جان

...بگشود نافه اي و در آرزو ببست

...شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

...ابرو نمود و جلوه گري کرد و رو ببست

...ساقي به چند رنگ مي اندر پياله ريخت

...اين نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست

...يا رب چه غمزه کرد صراحي که خون خم

...با نعره هاي قلقلش اندر گلو ببست

...مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع

...بر اهل وجد و حال در هاي و هو ببست

بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست

در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است

بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي

مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است

مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست

بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است

غزل حجرت من را همه جا بنويسيد

روي قبرم بنويسيد مهاجر بوده است

دل من با هيچ كسي نمي تو نست خو بگيره

شب و روز منتظر و چشم به رات مونده نگام

كسي مثل تو نشد كسي مثل تو نبود

همش از خدا مي خوام كه بيايي زود زود

كاش كه مي شد دوباره باز هم و پيدا بكنيم

سفره عشق مونو با هم ديگه وا بكنيم

كاش تو اين شهر غريب صداي آشنا بياد

دل من هواتو كرده فقط هم تو رو ميخواد

دو تا چشمام همه جا دنبال تو مي گرده

با نبودنت دلم با غصه ها سر كرده

شب و روز در پي تو من همه جا رو گشتم

يكي گفت غصه نخور اون داره بر مي گرده

زندگي با عشق تو رنگ ديگه داشت برام

رفتي و بدون تو تلخ شده روز و شبام

با همه ناباوری هایم تورا باور میکنم .

با همه تلاطم هایم با نگاهت ارام می شوم .

با همه دلتنگی هایم پشت سرت قدم برمی دارم

تا بتوانم امروز با تو باشم شاید فردا در تنهایی عشقم را باور کنی .......

گاهی آنقدر غرق آرزو میشوی که فراموش می کنی خود آرزوی کسی دیگر هستی...

ازحال واحوال دلم پرسیده بودی

باید بگویم حال چندانی ندارم

اینجاطلوع مرگ میبینم همیشه

هرروزپایان دنیای مه آلودکسی را 

پرسیده بودی بازگشتی داری یانه

بایدبگویم هیچ تصمیمی ندارم

درانتظاردیدن تصویرمرگم

چشاتو وا نکن  اينجا ،  هيچ چي ديدن نداره

   صداي  ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنيدن نـداره

   توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

   ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

   دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

   از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

   بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

    قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

   خيلي وقته ، قصه ي اسب ِ سفيد ، کهنه شده

   وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

   نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

   چشاتو وا نکن ، اينجا هيچ چي ديدن نداره

التماست نمی کنم
هرگز گمان نکن که این واژه را
در وادی آوازهای من خواهی شنید
تنها می نویسم بیا
بیا و لحظه یی کنار فانوس نفس های من آرام بگیر
نگاه کن
ساعت از سکوت ترانه هم گذشته است
اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود
ساعتی پیش
این انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب های تو می سپردم
حال هم
به چراغ همین کوچه ی کوتاه مان قسم
بارش قطره یی از ابر بارانی نگاهم کافی ست
تا از تنگه ی تولد ترانه طلوع کنی
اما
تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین
بیا و امشب را
بی واسطه ی ***که های گریه کنارم باش
مگر چه می شود
یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟
ها ؟
چه می شود ؟